Lampe belicht de laatste

In mijn elektronische kantooragenda prijkt ieder week op woensdagochtend 8 uur een rood blokje met de tekst: “column schrijven”. Dat betekent niet dat ik dat ook iedere week op woensdagochtend om 8 uur doe, maar het is wel een belangrijke reminder.

Soms had ik mijn column op maandag al klaar, gewoon omdat het idee voor die week zich al had aangediend. Vaker schoof ik het blokje voor me uit of perste ik het tussen allemaal afspraken, om het maar niet te vergeten. Een heel enkele keer kreeg ik op maandagochtend een telefoontje van Karlijn van de marketingafdeling, of ik mijn column al had opgestuurd? Waarop de paniek in alle hevigheid toesloeg en ik soms razendsnel uit het diepst van mijn tenen een column tikte. Dat waren vaak niet de beste exemplaren. Vandaag heb ik in mijn elektronische kantooragenda op “reeks annuleren” gedrukt en zijn de rode blokjes uit mijn agenda verdwenen. Overmorgen zet ik om vijf uur de automatische afwezigheid assistent aan, lever ik mijn sleutels in en wordt mijn account opgeheven. Toen ik in februari 2004 aantrad kreeg ik van de toenmalige automatiseringsmedewerker Herman Dorlandt een wachtwoord. Herman gaf iedereen een muziekinstrument als wachtwoord. Je werkt bij een culturele instelling of niet. Mijn wachtwoord was hobo. Later, toen de automatisering steeds professioneler toesloeg, moesten we ieder kwartaal ons wachtwoord opnieuw instellen. Weer later moesten we er een hoofdletter aan toevoegen en nog weer later moesten we het wachtwoord uitbreiden naar 8 tekens. Mijn laatste wachtwoord, dat kan ik u nu wel verklappen, was Hobo3333. Echt een wachtwoord van een cultureel persoon. Het is nu over. Ik kan het wachtwoord gaan vergeten en de wekelijkse stress rond het schrijven van een column loslaten. Wat ik echter nooit zal loslaten en niet zal vergeten is meer dan 15 jaar directeur zijn van een van de mooiste theaterorganisaties in de mooiste stad van het land. Wat een voorrecht dat ik hier mocht werken, dat ik voor u mocht schrijven en dat ik u als publiek in onze zalen mocht ontmoeten. Ik hoop dat u heeft genoten en dat u nog vele jaren zult genieten van al het moois dat Haarlem te bieden heeft. We komen elkaar vast snel weer tegen. En dan is het nu tijd voor… de traan!

Dit was de laatste column van Jaap Lampe. Reageren kan via www.twitter.com/JaapLampe.

 

Cookies
Om u beter en persoonlijker te helpen, gebruiken wij cookies. Als u verder gaat op onze website gaan we ervan uit dat u dat goed vindt.
Privacy and cookies