Lampe belicht het slijpen

Op een klassenavondje dicht tegen elkaar aan dansen op langzame zwijmel muziek noemden wij begin jaren 70 van de vorige eeuw “slijpen”.



In de brugklas viel het nog mee, maar van de tweede tot en met de vijfde klas was slijpen voor mij een crime. Ik was te klein en de leuke meisjes te groot. Ik hing met mijn armen net om hun nek en met mijn hoofd tegen hun buik en zij pakten mij bij de schouders en legden vertederd hun wang op mijn kruin. Ze dansten wel eens met mij, maar vooral omdat het voor mij zo sneu was. De ultiem slijphit was natuurlijk “Je t’aime moi nos plus” van Serge Gainsbourg. Ik krijg het al warm bij het typen van de titel. Toen ik in de zesde klas eindelijk die groeispurt maakte, was slijpen inmiddels uit. We zaten op kussens op de grond te blowen en lazen poëzie en in de verte naderde de discomuziek. In mijn studententijd was het disco wat de klok sloeg en waren we in Amsterdam veel te vinden bij Dansen bij Jansen en, als je de juiste contacten had, de Mazzo. De ultieme disco hit waarmee je mij nog steeds in 3 seconden op de dansvloer krijgt, is I Wish van het legendarische album Songs in the key of life van Stevie Wonder en kijk... zaterdag 23 april in de Stadsschouwburg staat dit album centraal in een wervelende show. Ik zit op een hoekplaats, want er komt een moment dat ik niet stil kan blijven zitten.

Elke week brengt Jaap Lampe, directeur van Stadsschouwburg & Philharmonie Haarlem, in deze column culturele activiteiten onder de aandacht. Tip of reactie? www.twitter.com/JaapLampe.

Cookies

Om u beter en persoonlijker te helpen, gebruiken wij cookies. Als u verder gaat op onze website gaan we ervan uit dat u dat goed vindt.

Privacy and cookies Meer weten?