Lampe belicht de interpretatie

Wo 06 april 2016

Wat is de zin van het voortdurend heropvoeren van klassieke toneelstukken? Het woord zegt het al: klassieker; een stuk dat door de eeuwen heen klassiek geworden is vanwege het verhaal en de emoties die dat oproept, vanwege de thematiek die van alle tijden is, vanwege de mooie teksten die keer op keer vragen om ingeleefde opvoering.

Shakespeare, Vondel, Ibsen, Tsjechov, Ayckborn, Pinter, Brecht en vele anderen, ze hebben stukken geschreven die de tand des tijds hebben doorstaan en keer op keer om een nieuwe opvoering en dus ook een nieuwe interpretatie vragen. Zo’n interpretatie kan niet los staan van de actualiteit. Een nieuwe ploeg makers neemt zichzelf mee en geeft de heropvoering van de klassieker een eigen draai. Dat kan soms rigoureus verschillen van de klassieke opvattingen over een stuk. Onlangs speelde NTGent De Kersentuin van Tsjechov in een regie van Johan Simons. Zijn interpretatie van deze klassieker heeft bij het publiek het nodige stof doen opwaaien en we hielden er uiteindelijk een drukbezochte nabespreking aan over met felle voor- en tegenstanders. Ik vind een nieuwe interpretatie interessant, omdat het je even wakker kan schudden, het trekt je uit je comfortzone en het kan gebeuren dat je denkt: hé, wat is dat? Zo had ik het nog niet gezien. Weer wat geleerd. Natuurlijk gaat dat niet altijd goed en valt het ook wel eens een keer tegen, maar dat is theater… Nu ben ik heel benieuwd naar de interpretatie van regisseur Marcus Azzini en schrijfster Hannah van Wieringen van het fameuze stuk Lulu van Frank Wedekind. Donderdag 14 april a.s. in de Stadsschouwburg met Benja Bruijning, Kees Hulst, Teun Luijkx, Kirsten Mulder e.a. Wie durft? 

Elke week brengt Jaap Lampe, directeur van Stadsschouwburg & Philharmonie Haarlem, in deze column culturele activiteiten onder de aandacht. Tip of reactie? www.twitter.com/JaapLampe.

Nieuws

Winkelmandje

U heeft geen voorstellingen in uw winkelmandje.

Er is iets misgegaan met het laden van dit evenement. Probeer het later nogmaals.