Lampe belicht Ruis

Ruis kent vele gedaanten, maar het begint voor mij bij het werkwoord ruizen en dat gaat over geluid. “Het ruisende riet” klinkt dan fijn en poëtisch, maar de ruisende stereo-installatie is een grote ergernis.



Ruis in beeld duidt op een storende TV en dat is een gruwel. Om nog maar te zwijgen over ruis in de communicatie of de uitdrukking “er is veel ruis in die gemeenteraad”. Voor je het weet staat Bernt Schneiders op de stoep. Kortom: ruis is meestal niet fijn. De ruis waar ik het hier over wil hebben is de ruis die kan ontstaan in het leven van een mens. De ruis die maakt dat je niet lekker in je vel zit en er voor zorgt dat je moeizaam presteert. De ruis die vervolgens ontstaat in de relaties met je naasten, de ruis in de communicatie, de ruis die daarna om je heen hangt. Het is schrijnend te moeten vaststellen dat wijlen showmaster Willem Ruis (Haarlem 1945) onbedoeld zijn naam eer aandeed. Uiterlijk was hij de flitsende, succesvolle showmaster, bij wie alles leek aan te komen waaien en die in zijn eentje de Nederlandse showbizz uit de oubolligheid trok. De televisiesensatie van weleer. Achter de schermen was er echter ook ruis, veel ruis. Zo veel ruis dat hij er uiteindelijk aan onderdoor dreigt te gaan. De tol van de roem was hoog. Willem Ruis, de show van zijn leven (28 en 29 november in de Stadsschouwburg Haarlem) showt die ruis.

Heeft u tips of een reactie op deze column? Jaap Lampe hoort dit graag via www.twitter.com/JaapLampe.
 

Cookies

Om u beter en persoonlijker te helpen, gebruiken wij cookies. Als u verder gaat op onze website gaan we ervan uit dat u dat goed vindt.

Privacy and cookies Meer weten?